Thursday, 18 September 2014

மீண்டும் ஒரு மிஹ்ராஜ் - 2

”^*^*^...!” 

என்று யாரோ என்னை அழைப்பதைப் போன்ற ஒலி கேட்டது.‘^*^*^’ எனது பெற்றோர்களால் எனக்கு வைக்கப்பட்ட பெயர் அதை இங்கு குறிப்பிட விரும்பவில்லை. சுயவிளம்பரம் செய்வது கொள்வதில் எனக்கு விருப்பமில்லை என்பது மட்டுமே காரணம் (என்னது... நம்ப..மாட்டீங்களா...!?) நான் ஆழ்ந்த உறக்கத்திலிருந்ததால் கிணற்றுக்குள்ளிருந்து அழைப்பதைப் போன்று தோன்றியது. சிறிது நேரத்தில்...

“த...ஜ்...ஜா...ல்..! எழுந்திரு”

என்று சற்று உரத்த ஒலி!  இம்முறை அருகிலிருப்பதைப் போலத் தோன்றியது.

எனது நெருங்கிய நண்பர்களைத் தவிர வேறு யாருக்கும் எனது புனைப்பெயர் தெரியாது. இஸ்லாமை விமர்சிக்கக் கூடியவன் என்பதைத் தவிர, என் மனைவிக்குக்கூட எனது புனைப்பெயரோ அல்லது  நான் செய்து கொண்டிருக்கும் இந்தப் பணியைப் பற்றியோ முழுமையாகத் தெரியாது.

யாராக இருக்கும்...?

தூக்கக் கலக்கம் எங்கு இருக்கிறேன் என்பதைக் கூட புரிந்து கொள்ள முடியாமல்,

“...ம்ம்...! சொல்லுங்கள்” என்றவாறு பார்வையைக் கூர்மையாக்க..., 

ஏற்கெனவே பார்வைக் கோளாறு இதில் எங்கே பார்வையைக் கூர்மையாக்குவது? சரி... சரி.. இருக்கின்ற பார்வையைக் கூர்மையாக்கினேன் என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள்.

ஒருவரையும் காணவில்லை. யாராக இருக்கும்...?

“நா...ன்...தான்... அல்..லா...ஹ்..!” குரலில் வயதின் முதிர்ச்சி தெரிந்தது.

தூக்கம் என்னைவிட்டு விலகுவதாகத் தெரியவில்லை; விழிப்பதும் உறங்குவதுமாக இருந்தேன்.

“அல்லாஹ்வா...!  மன்னிக்கவும்! குரல் ஒலியைத் தவிர வேறெதையும் என்னால் அறியமுடியவில்லை” என்றேன்.

நண்பர்கள் யாராவது மறைந்திருந்து விளையாட்டு காண்பிக்கின்றனரா? மங்கலான வெளிச்சம் என்னால் எதையும் சரிவரக் காண முடியவில்லை.

”நான்தா…ப்பா…அல்லா..ஹ்..!” முதுமையை குரலிலிருக்கும் நடுக்கத்தை கொண்டு நன்றாகவே உணர முடிந்தது.

”நீங்கள் அல்லாஹ் அல்ல..!” என்றேன் நான்.

தூக்கம் கலைந்து சற்று தெளிவான நிலையில் இருந்தேன். அதே குரல் மீண்டும்...

”த…ஜ்…ஜா…ல்..! ”

இனம் தெரியாத இடத்தில் இருப்பதாகத் தோன்றியது. நான் பள்ளிவாசலில் அல்லவா இருந்தேன்? இப்பொழுது எங்கிருக்கிறேன், எங்கிருந்து குரல் எங்கிருந்து வருகிறது என்பதை என்னால் தெளிவாக அறிய முடியவில்லை.

நான் சுற்றும் முற்றும் பார்வையைச் செலுத்தினேன்.  எனக்கு அருகில் ஒருவரும்  இருப்பதற்கான வாய்ப்பிருப்பதாகத் தெரியவில்லை.  குரல் திறந்தவெளியிருந்து வருவதைப் போன்றிருந்தது. யாராக இருந்தாலென்ன பேசித்தான் பார்ப்போமே!.

“நீங்கள் அல்லாஹ்வா?”

”ஆமாம்ப்…பா…” என்றது குரல் இயல்பான பேச்சு வழக்கில்,

”அசரீரீயாக இல்லாம… நேரடியாக என்னோட பார்வையில் தெரியற மாதிரி வந்தால் பரவாயில்லை!” என்றேன்.

கண்களுக்கு அந்த இருள் பழகிவிட்டதால், தொலைவில் சில உருவங்கள் அசைவது போலத் தெரிந்தது.

”நான் உனக்கு பக்கத்திலதான் இருக்கேன்… கொஞ்சம் பொறுமையா…இரு…!!! என்றவாறு, அரபியில் ஏதோ கட்டளைகளைப் பிறப்பிப்பது போலத் தோன்றியது.

திடீரென்று மிகப் பிரகாசமான வெளிச்சம் எங்கும் பரவ, நான் குரல் வந்து கொண்டிருந்த திசையை நோக்கினேன்.

எனக்கு சற்று தொலைவில், ஒளிவெள்ளத்தின் மத்தியில் ஏதோ ஒன்றை சிலர் சுமந்து கொண்டிருக்க அதில் முதியவரின் தோற்றத்தில் ஒருவர் அமர்ந்திருந்தார். கண்களைக் கூசச் செய்யும் பிரகாசம் அங்கு மேலும் பலர் இருக்கக் கூடும். அவர்களின் உருவ அமைப்பு மனிதர்களைப் போல இல்லாமல் சற்று பிரம்மாண்டமாக இருப்பதை யூகிக்க முடிந்தது. ஏதோ வித்தியாசம் தெரிகிறது எதையும் சரிவர என்னால் பார்க்க முடியவில்லை

மயக்கத்திலிருந்து எழுந்தவுடன் கேட்க வேண்டிய மிக முக்கியமான கேள்வியைச் சற்று தாமதமாகக் கேட்டேன். அதைக் கேட்கவில்லையென்றால் மயக்கத்திற்கு மரியாதையில்லாமல் போய்விடும்.

“நான் எங்கே இருக்கிறேன்?” என்றேன்.

“நீ…என்னோட இடத்திலதான் இருக்கற… தஜ்ஜால்!”

“அரபியில ஏதோ சொன்னீங்களே....?” என்று இழுத்தேன்

“அது.. பவர்  குறைவா இருந்தது அதனால சக்தியை கொஞ்சமாக கூட்டி வைக்க சொன்னேன்”

“இங்கே இருக்கிறவங்களுக்குத் தமிழ் தெரியாதா...?”

“இங்கே எல்லாருக்கும் எல்லா மொழியும் தெரியும். இருந்தாலும் அரபிதான் இங்கே அஃபிஸியல் லாங்வேஜ்!”

“விளையாடுனது போதும் பெரியவரே… நீங்க எல்லாம் யார்?”

“அட… போ…ப்பா… உண்மையச் சொன்னா நம்ப மாடேங்கற..! நான்தானப்பா அல்லாஹ்…!” என்றது குரல் பரிதாபமாக.

ஒப்புக் கொள்ளவில்லையன்றால் அம்முதியவர் அழுதே விடுவார் போலிருந்தது.

”நீங்க அல்லாஹ்தான்னு நான் எப்படி நம்பறது?”




”அல்லாஹ்கிட்டயே ஆதாரத்தை கேட்கிறயே இது உனக்கே நியாயமா இருக்கா?”

நான் சற்று தாழ்ந்த குரலில்,

“ஐயா… பெரியவரே நீங்க அல்லாஹ் இல்லைங்கறது எனக்குத் தெரியும்! ஏன்னா அல்லாஹ்வை மனிதர்களால் பார்க்க முடியாதுன்னு எங்க ஊர்ல முல்லாக்கள் வீதிக்கு வீதி மேடைபோட்டு லவுட்ஸ்பீக்கர் கிழிய கத்திக்கிட்டு இருக்கிறத நானே பல தடவைகள் கேட்டிருக்கேன்…!”

“அவங்க எப்படி என்னோட விருப்பத்தில் தலையிட முடியும்? அவங்க சொன்னா உண்மையாயிருமா? என்னை மனிதர்களால… பார்க்க முடியுமா… இல்லையாங்கிறத நான்தான் சொல்லனும். அவங்க இல்ல…!” என்றார் முதியவர்.

“மூஸாவின் சமூகத்தினர் அல்லாஹ்வை பார்க்க வேணும்னு சொன்னபோது அல்லாஹ் அவங்கள தண்டிச்சதாக (Q 2:55) குர்ஆன் சொல்லுது. அதனால மனிதர்கள் அல்லாஹ்வைப் பார்க்கவே முடியாதுன்னு சொல்லறாங்க!”

“மூஸாவோட சமுகத்தினர் தப்பு செய்ததால் அவங்களுக்கான நான் கொடுத்த தண்டனைதான் அது..!”

சுற்றிலும் பார்வையைச் செலுத்தினேன் முதியவரிடமிருந்து வெளிப்படும் ஒளி அந்தப் பகுதி முழுவதையும் பிரகாசிக்கச் செய்து கொண்டிருந்தது. இனம் புரியாத இடத்திலிருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. எங்கும் ஒரே நிசப்தம்!

“உன்னால, என்னை இன்னும் நம்ப முடியல… இல்லையா?” பெரியவரின் குரல் கணீரென்று ஒளித்தது.

“ஆமாம்..!” என்றேன்.

“அல்லாஹ்வை உனக்குத் தெரியுமா… இதற்கு முன்னால வேற எங்கேயாவது… பார்த்திருக்கிறயா...?”

“இல்லை ..!”

“அப்புறம் எப்படி என்னை அல்லாஹ் இல்லைன்னு சொல்லற..?”

”அதுக்காக நீங்க சொல்லறதெல்லாம் நம்ப முடியுமா…?”

“நீ… இந்த ஆலிம்கள் எழுதினத …சொல்லறத… கேட்டதினாலத்தான்… இப்படி யோசிக்கிறேன்னு நினைக்கிறேன்!”

“மூஸாவுடைய தொல்லை தாங்க முடியாம.., அல்லாஹ் தன்னை வெளிப்படுத்தின போது அந்த ஒளிபட்டு மலையே சிதறிப் போனதா குர்ஆன்ல(Q 7:143)  படிச்சிருக்கேன்”

”மூஸாவால என்னைப் பார்க்க முடியாதுன்னு சொன்னதும் நான்தான், மலைய சிதற வைத்ததாகச் சொன்னதும் நான்தான்... இல்லைன்னு சொல்லல.. நான் மூஸாவிற்கு என்னை காண்பிச்ச போது குறிப்பிட்ட அந்த ஒரு மலை மட்டும்தான் சிதறிப்போனது ஒட்டுமொத்த பூமியுமில்ல...!”

“......!?”

முதியவர் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தார்...

”மத்தவங்களால எப்பவுமே என்னைப் பார்க்கவே முடியாதுன்னு சொல்லியிருக்கேனா? யாரிடமும் எப்பொழுதுமே என்னைக் காண்பிக்காம இருக்கிறதுனால எனக்கு என்ன லாபம்?”

“அதை நீங்கதான் சொல்லனும்..!”

”அப்ப.. என்னை அல்லாஹ்ன்னு ஏத்துக்க..”

“ஆனால்..., “அல்லாஹ் பல திரைகளுக்கு அப்பால் இருந்தோ, தூதர்களின் வழியாகவோ அல்லது வஹீ அறிவித்தோ தவிர (Q 42:51) மனிதர்களுடன் உரையாடுவதில்லைன்னு முல்லாக்கள் சொல்லிகிட்டு திரியறாங்க!” என்றேன்.

“ஆமாம் நான்தான் அப்படிச் சொன்னேன். நான் நேரடியாக உரையாடுவதில்லைன்னு சொன்னத மட்டும்தான் நீ கவனிச்சிருகே! அதுல இன்னொரு செய்தியும் இருக்குப்பா...!”

“நான் கவனிக்காத செய்தியா...?”

“அதுல பல திரைகளுக்கு அப்பால்ன்னு ஒரு வாசகம் இருக்கு கவனிச்சியா..?”

”ஆமாம் இருக்குது..!”

“அப்படின்னா என்னோட ஆற்றல தடுக்கக் கூடிய பொருட்கள் இருக்குதுன்னுதானே அர்த்தம்..?”

“ஆமாம்..!”

 “நீ தர்க்கரீதியாக விவாதிக்கிறவன் தானே?”

“ஆமாம்”

”ஆதாமை என்னோட இந்த இரண்டு கைகளால்தான் படைச்சேன்(Q 38:75). என்னோட ஒளிபட்டால் சிதறிவிடும்னா, என்னோட கைகள் பட்டால் என்ன ஆகும்? ஆதாமின் உடல் சிதறி இருக்க வேண்டுமா... இல்லையா?”

“ஆமாம்... சரிதான்  குர்ஆனில் களிமண்ணோ அல்லது ஆதாமோ அல்லது அவரது துணைவியோ சிதறியதாக குர்ஆனில் கூறப்படவில்லை..!” என்றேன்.

முதியவரின் கேள்வி சரியாகவே தோன்றியது. இது ஏன் எனக்குத் தோன்றாமல் போயிற்று?

“களிமண்ணோ அல்லது ஆதாமோ ஏன் சிதறல? என்னுடைய படைப்பில்,  எதை எப்படி செய்ய வேணும்கிறத  நான்தான் முடிவு செய்யனும் முல்லாக்கள் அல்ல!  இவனுக சிந்திக்கவே மாட்டானுக.. சிந்திச்சு.. பாருங்க.. சிந்திச்சு.. பாருங்கன்னு சொன்னா எவன் கேட்கிறான்” என்றார் சலிப்பாக.

“... ...!”

“இன்னைக்கு மனுஷனுங்க எத்தனையோ கருவிகளை உருவாக்கி வச்சிருக்காங்க இல்லையா?”

”ஆமாம்..!” என்றேன்.

”நேரடியாகக் கண்ணுல பார்க்கமுடியாத காட்சிகளையெல்லாம் எப்படி பதிவு செய்யறீங்க...நீயே சொல்லு!” என்றார்

பெரியவர் எடக்கு மடக்காகப் பேசினாலும் அதில் அவரது வாதம் சரியாகவே இருந்தது. என்னுடைய வேலை அவர் செய்து கொண்டிருந்ததால் நான் அமைதியாக இருந்தேன்.

“நான் இவ்வளவு சொல்றேன் ஆன நம்பமாட்டேங்கற.. இதையெல்லாம்... நீயே பாரு...” என்றவாறு அங்குமிங்குமாக சில இடங்களை அந்தப் பெரியவர் சுட்டிக்காட்டிய பொழுதுதான் அவற்றைக் கவனித்தேன்.

“இப்படி இறைந்து கிடக்கிறதே...  இதெல்லாம் என்ன...?” என்றேன்

“அத்தனையும்.. தங்கம்.. வெள்ளி... வைரம் முத்து பவள ஆபரணங்கள்...! என்றார் சலிப்புடன் பெரியவர்.

ஆபரணங்கள் தட்டுமுட்டு சாமான்கள் மலை மலையா குவிந்து கிடந்தன. ஏதோ... வில்லங்கமான இடத்தில் சிக்கிக் கொண்டுவிட்டதாக மனம் எச்சரிக்கத் துவங்கியது.

”பெரியவரே...இத்தனைப் பொருட்களும் கேட்பாரில்லாம ஏன் இருக்குது?

”மனிதர்களுக்காக, சொர்க்கத்தில நான் செய்த தயாரிப்புகள்தான் இத்தனையும் (Q 35:33, 22:23). என்ன பண்ணறது ஒரு  பயகூட இத சீண்டல... இதவச்சு நாங்க என்ன பண்ணறதுன்னு, இதுக்கு ஏதாவது மதிப்பு இருக்கான்னு என்கிட்டயே திருப்பிக் கேட்கிறானுக. வீணாப் போகுதேன்னு மனசு கேட்காம  இங்க கொண்டு வந்திட்டேன் ” என்றார் பெரியவர்.

“என்னங்க.. பெரியவரே! சொர்க்கம் என்பது கொடுக்கல் வாங்கல் எதுவுமில்லாத எந்தத் தேவையுமில்லாத இடம்னு சொல்லறாங்க. அந்த மாதிரியான இடத்தில் இந்த உலோகங்களுக்கு எப்படி மதிப்பு இருக்க முடியும்?”

“நீ சொல்லறது சரிதான்... இந்த மனிதர்கள் உலகத்தில தங்கம்... தங்கம்னு அலையறானுகளே... அத நிறைய கொடுக்கலாம்னு திட்டம் போட்டேன் ஆனா...  இத நான் எதிர்பார்க்கல..! ”

இந்தப் பெரியவர்தான் அல்லாஹ்வா? நம்பவும் முடியவில்லை.  நம்பாமல் இருக்கவும் முடியவில்லை காரணம் முதியவரின் வற்புறுத்தல். 

“ஒரே... குஷ்ட்டமப்பா....!” என்ற கவுண்டரின் டயலாக்தான் நினைவிற்கு வந்தது. வெறும் ஆபரணக் குவியல்களை வைத்து இந்த முதியவரை அல்லாஹ் என்று முடிவு செய்வது சரியா? சரி.. வருவது வரட்டும் அல்லாஹ் என்றே தொடர்வது என்று முடிவு செய்தேன்.

“நீ...தான்....” என்று துவங்கிய வார்த்தை நின்றுவிட்டது.

முஸ்லீம்கள் அல்லாஹ்வை ஒருமையில் அழைப்பதை நீங்கள் அறிவீர்கள். அல்லாஹ்வை ’நீங்கள்’ என்று மரியாதையாக அழைத்தால் அவனது ஏகத்துவம் கெட்டுவிடுமாம். அவன் அதெற்கென்று பிரத்தியேகமாக ஒரு நரகத்தில் போட்டுத் தொலைத்தால் என்ன செய்வது என்ற அச்சத்தினால்தான் அல்லாஹ்வை ’அவன்’ ’இவன்’ ’நீ’ ’வா’ ’போ’ என்றெல்லாம் ஒருமையில் அழைப்பதாகக் கூறுகின்றனர். உண்மையில், அரபி இலக்கணத்தில் பன்மைச் சொல் கிடையாது எல்லாம் ஒருமைதான். அதனால் அல்லாஹ்வும் ஒருமையில் அழைக்கப்படுகிறான்.  ஆனால் இந்த முல்லாக்கள் விடுகிற ஏகத்துவ பீலா இருக்கிறதே...! தாங்க முடியலட...சாமி..! என்று அல்லாஹ்வே அலறியடித்து ஓடும் அளவிற்கு சென்றுவிட்டது.

ஆனால் முஹம்மதைப்பற்றி குறிப்பிடும்பொழுது இந்த அரபி இலக்கணம் இலக்கியத்தை எல்லாம் தூர எறிந்துவிட்டு கண்ணுமணி பொண்ணுமணி என்ற  அடைமொழிகளுடன் பன்மையில் மரியாதையாக அழைப்பார்கள். ஒருவேளை ஒன்றிற்கு மேற்பட்ட முஹம்மது இருந்தனரோ என்னவோ!? இந்த குருட்டுச் சூழலில் வளர்ந்ததால் அல்லாஹ்வை நானும் ஒருமையில் அழைத்து, வாழிபாடுகள், பிரார்த்தனைகள் என்றெல்லாம் வாழ்ந்திருக்கிறேன். ஆனால் இங்கு வயது முதிர்ந்த ஒருவரை, ஒருமையில் அழைக்க எனது மனம் இடம் தரவில்லை. போதாக்குறைக்கு ’...ங்க’ என்றழைக்கும் ஊர்வழக்கு வேறு.

எனவே திருத்தமாக..,

“நீங்க.. தான் அல்லாஹ்வா...!?” என்றேன்.

“அப்பாடா... இப்பவாவது... என்னை அல்லாஹ்ன்னு ஒப்புக்கொள்ள மனசு வந்ததே!” என்ற பொழுது குரலில் ஒரு நிறைவு தெரிந்தது.

“சரி.. எனக்கு என்ன நடந்ததுன்னு இப்பவாவது சொல்லுங்க..!” என்றேன்.

பெரியவரி(அல்லாஹ்வி)டமிருந்து வெளியாகும் ஒளி சற்று குறைய நான் எனது பார்வையைக் கூர்மையாக்கி, முதியவர் இருக்கும் திசையை நோக்கினேன். இப்பொழுது காட்சி முன்பைவிட சற்று நன்றாகவே தெரிந்தது.

வயோதிகர்களைப் போன்ற தோன்றம் கொண்ட சிலர் பெருமூச்சு விட்டபடி சற்றேறக்குறைய தட்டை வடிவத்தில்  பாறை போன்ற ஒன்றை சுமந்து கொண்டிருந்தனர். பெரியவர் அதன் மீது ’குத்தவைத்து’ அமர்ந்திருந்தார். சந்தேகம் எதற்கு பேசமல் எண்ணிப் பார்த்துவிடுவதென்று முடிவு செய்தேன்.

சரியாக எட்டு பேர்!  (Q 40:7, 69:17 )

இல்லை எட்டு கிழவர்கள்! இல்லை எட்டு கிழவிகள்!

ச்சே ...என்ன குழப்பம் இது!

இவர்கள் கிழவர்களா இல்லை கிழவிகளா ஒன்றுமே விளங்கவில்லை.

“அய்யா... இவங்க எல்லாம் யார்? இது என்ன இடம்?”  என்றேன்.

தொடரும்...


தஜ்ஜால்

Monday, 8 September 2014

மீண்டும் ஒரு மிஹ்ராஜ் !? - 1


பொதுவாக மிக நெருங்கிய உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்கள் தவிர மற்றவர்கள் முன்பு எனது முகமூடியை நான் கழற்றுவதில்லை. இந்த இரட்டைவேடம், என்னை சிலவேளைகளில் தர்மசங்கடமான இடங்களில் நிறுத்திவிடுகிறது. எங்களது பகுதியிலுல் புதிதாகக் துவங்க இருக்கும் பள்ள்ளிவாசல் நிர்வாகக் குழுவில் பங்கெடுக்க அழைக்கப்பட்டது என்னைப்பற்றி முழுமையாக அறிந்தவர்களை பெரும் நகைப்பில் ஆழ்த்தியது அதிலொன்று. அதேபோல சிலவேளைகளில் தவிர்க்க முடியாமல் வழிபாட்டிற்குச் செல்வதும் இருக்கிறது. அப்படியொன்று கடந்த 25.07.2014-ல் நிகழ்ந்தது. ’லைலத்துல்கத்ர்’ ஆயிரம் மாதங்களைவிட சிறந்த இரவு என்பது முஹம்மதியர்களின் நம்பிக்கை. உறவினர்கள் மற்றும் நண்பர்களின் வற்புறுத்தலால், அன்று இரவு சுமார் 10 அளவில் பள்ளிவாசல் வளாகத்திற்குள் நுழைந்தேன். குறிப்பிட்ட அந்த இரவில் வழிபாடு செய்வதால் எனக்கு 1000 மாதங்கள் (சுமார் 83 ஆண்டுகள்) வழிபாடு செய்த நன்மைகள் கிடைக்குமென்பது அவர்களது நம்பிக்கை.

உண்மையைச் சொல்லவேண்டுமென்றால் அன்று, அந்தப் பள்ளிவாசலின் மூன்றுதளங்களும் நிரம்பி வழிந்து வெளியே பிதுங்கிக் கொண்டிருந்தது. அல்லாஹ்(!)வைச் சந்திக்க என்னை அனுப்பி வைத்தவர்களுக்கு வந்த சோதனையோ என்று வேதனை(!)யில் நின்று கொண்டிருந்தேன். வந்தது வந்துவிட்டோம், விடுவதாக இல்லை; என்னை அனுப்பி வைத்தவர்களின் ஆவலைப் நிறைவேற்றியே தீருவதென்று பிதுங்கல்களின் இடைவெளியில் உள்ளே நுழைந்து; வளைந்து, நெளிந்து சென்று, மூன்றாவது தளத்தில் ஒரு இடத்தைப் பிடித்த பொழுது, ’இமாம்’ என்ற மதகுருவைப் பின்பற்றி கடமையான ’இஷா’ என்ற இரவுநேரத் தொழுகை, கூட்டுத் தொழுகையாக நிறைவடைந்து கொண்டிருந்தது.

வேஷமிடுவதென்று முடிவெடுத்தபின் கதாபாத்திரத்தை சரிவர செயல்படுத்துவதுதானே சிறப்பு. தனியாக, இமாம்-மின் வழிகாட்டுதலின்றி குனிந்து நிமிர்தேன். அதாவது குனிந்து நிமிர்ந்து தொழுவதைப் போல பாவனை செய்து முடித்தேன். இதைப் போன்ற புறச்செய்கைகளுக்கு அல்லாஹ்விடம் எப்பொழுதுமே கூடுதல் மதிப்பு கிடைக்கும்.கைகளை எப்படி உயர்த்தி, எங்கு, எப்படி, கட்டவேண்டும். எப்படி குனிந்து நிமிர வேண்டுமென்பதைக்யெல்லாம் அல்லாஹ் கவனித்து மதிப்பெண் அளிக்கிறானாம்; செய்கைகளை சரிவர நிறைவேற்றவில்லையெனில் உங்களது வழிபாட்டை அல்லாஹ், கந்தலை எறிவது போன்று உங்ககளது முகத்திலேயே எறிந்துவிடுவான் என்பதும் அவர்களது நம்பிக்கை. எனவே வழிபாட்டின் பொழுது செய்கைகள் மிக முக்கியமானது என்பதை நினைவில் கொள்ளவேண்டும்.

இதைப்போன்ற புறச்செய்கைளின் பொழுது, புரிகிறதோ இல்லையோ அதைப்பற்றிய கவலையெல்லாம் இல்லை ஆனால் கட்டாயமாக உச்சரிப்பு சுத்தமாக குர்ஆனின் பகுதிகளை முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்க வேண்டும். இல்லையெனில் மொழி புரியாமல் தவறாக உச்சரிப்பதால் விளையும் தவறான பொருளை அல்லாஹ் அப்படியே அங்கீகரித்து விடுவானாம். இஸ்லாமியர்கள் அரபியைப் பிடித்து இப்படித் தொங்கிக் கொண்டிருக்க இதுவே காரணம்.

உதாரணத்திற்கு ’ஹ(خ)லக்க ஸமாவாத்தி’ என்றால் ’வானத்தைப் படைத்தான்’   என்பது பொருள். ’ஹ(خ)லக்க...’ என்பதிலுள்ள’ஹ’ வை அழுத்தமில்லாமல் அதாவது ’ஹ’(ح) என்று உச்சரித்தால்,  ‘வானத்தை அழித்தான்’ என்று பொருள்வந்துவிடும். அல்லாஹ் எரிச்சலடைந்து உங்களது வழிபாட்டை உங்களது முகத்திலேயே அறிந்துவிடுவானாம்.(அல்லாஹ்விற்கு அரபியைத் தவிர வேறு மொழி தெரியாது?; நாளை(!) சொர்க்கத்தில் பேசப்படும் மொழியாக அரபு மட்டுமே இரும்ருக்கும் என்பதையும் நீங்கள் இங்கு கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும். 72 உருப்படிகளை அடைய விரும்புபவர்கள் ‘ஸ்போக்கன் அரபி’ வகுப்பிற்குச் செல்வது நலம்! ’இதற்கெல்லாம்’ மொழி ஒரு பொருட்டல்ல என்கிறீர்களா?). இதனால் ஒரு இஸ்லாமியர் அல்லாஹ்விற்காக மனதார குனிந்து நிமிர்ந்ததற்குப் எந்தப் பலனுமில்லாமல் போய்விடும் என்பது இஸ்லாமிய நம்பிக்கை. பொருள் புரியவில்லையென்பது இங்கு ஒரு பொருட்டே அல்ல! அரபு... அது..அதுதான் முக்கியம்.

நான் அடுத்த காட்சிக்கு தயாராகிக் கொண்டிருந்தேன். தொழுகையை முடித்த சிலர் வெளியேற, நெரிசல் குறைந்தது. சிலர் வெளியே செல்வதும் கை,கால்களை கழுவி ‘உளு’ என்ற சடங்கை நிறைவேற்றியவர்களாக திரும்பவும் வந்துகொண்டிருந்தனர். அங்குமிங்கும் போவதும் வருவதுமாக இருந்தனர்.அவர்களுக்கு வாயு பகவானின் கடாட்சம் அதிகமாக இருந்ததுதான் காரணம்.

’உளு’ என்ற சடங்கைப்பற்றி அறியாதவர்களுக்காக இரண்டு இணைப்புகளைத் கொடுத்திருக்கிறேன்.



முன் பின் துவாரங்களிலிருந்து ஏதொன்று வெளியானாலும் உங்களது தூய்மை அகன்றுவிடும். மீண்டும் நீங்கள் கை, கால்களைக் கழுவி தூய்மை செய்து கொள்ள வேண்டுமென்பது முஹம்மதின் போதனைகளில் ஒன்று.

உடலைத் தூய்மையாக வைத்திருக்கச் சொல்வதில் என்ன தவறு?என்று கேட்கலாம். நியாயம்தான் நான் அதை மறுக்கவில்லை. ஒருவர் என்னதான் தேய்த்துக் குளித்திருந்தாலும் முஹம்மது போதித்த  ‘உளு’ என்ற கை, கால்களைக் கழுவும் சடங்கை நிறைவேற்றாமல் தொழுகைக்குச் செல்ல முடியாது எனும் பொழுது தூய்மை எனற வாதம் செயலிழந்து, சடங்கு முன்னிலை பெற்று, குளிப்பது இரண்டாம் இடத்திற்குத் தள்ளப்படுகிறது.

உதாரணத்திற்கு ஒருவர், தேய்த்துக் கழுவவேண்டிய இடங்கள் உட்பட அனைத்தையும் நன்றாக தேய்த்துக் குளித்து, புத்தாடை, வாசனை திரவியங்கள் என்ற மணக்க மணக்க அல்லாஹ்வை வணங்கச் செல்கிறார். அவரது வயிற்றில் ஏற்பட்ட உயர் காற்றழுத்த நிலை, வழுவிழந்து, பின்புறத்தில் ’தென்றாலாக’ வெளியேறுகிறதென்று வைத்துக் கொள்வோம். இஸ்லாமிய நம்பிக்கைகளின்படி அந்த நபர் அல்லாஹ்வை வணங்குவதற்குத் தேவையான தூய்மையை இழந்து ’உளு’ என்ற சடங்கை நிறைவேற்ற வேண்டியவராகிறார். இப்பொழுது சந்தர்ப்பவசமாக ‘உளு’ச் செய்வதற்குரிய தண்ணீர் கிடைக்கவில்லையெனில் ‘தயம்மும்’ எனப்படும் மண் அல்லது புழுதியில் செய்யப்படும் சடங்கை நிறைவேற்ற வேண்டும். அதாவது, அவர் தன்னை சுத்தப்படுத்திக் கொண்டதற்கு மாறாக புழுதியை உடலில் தேய்த்துக் கொள்ளவேண்டும். இதை சடங்குகளின் மீது கொண்டிருக்கும் வெறித்தனமான பற்றீடு என்று சொல்லலாம். இஸ்லாமில் சடங்குகள் சம்பிரதாயங்கள் எதுவுமில்லை என்பார்கள்; அதையும் நீங்கள் எதிர்க் கேள்வியின்றி நம்பவேண்டும்.

சரி..!

இஸ்லாமியர்களின் தர்க்கப்படி நோக்கினால், காற்றைப் பிரித்தால் கைகால்களை எதற்காக கழுவ வேண்டும்? நியாயமாக... கழுவியிருக்க வேண்டிய இடம் வேறல்லவா?

இவ்வாறு தர்க்க ரீதியான கேள்விகளைக் கேட்டுக் கொண்டிருந்தால் உங்களது தலை ‘கத்னா’ செய்யப்படும் என்பதை நினைவில் கொள்க. அல்லாஹ்வைப் பொறுத்தவரையில் ஏன் எதற்கு என்று கேள்விகள் கேட்காமல் இஸ்லாமிலேயே இருக்க வேண்டும்; வெளியேறிடலாம் என்ற எண்ணமே கூட இருக்கக் கூடாது.

நாம் நோன்பிற்குத் திரும்புவோம்,

நோன்பு என்றால் சாப்பிடாமல் தண்ணீர் கூட குடிக்காமல் பட்டினியாக இருந்து சாவது என்ற எண்ணமிருந்தால் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டுகிறேன். ரமளான் நோன்பு துவங்குகிறது என்றாலே இஸ்லாமிய குடும்பத் தலைவர்களின்பாடு திண்டாட்டம்தான். வழக்கமாக ஆகும் குடும்பச் செலவுகளைவிட இருமடங்கு ரமளான் மாதத்தில் ஆகிறது என்பது மாற்று நம்பிக்கையிலிருப்பவர்கள் அறியாதது. நோன்பு இருக்கிறோம் பேர்வழியென்று, ஊர்வன, பறப்பன, நடப்பன, நீந்துவனவற்றுடன், கிழங்கு, பருப்பு வகைகளை, வறுத்தும் பொரித்தும், வேகவைத்துமாக வயிற்றிற்குள் திணிக்கின்றனர்.

விளைவு?





ஒவ்வொருவரும் மனித ’வெடிகுண்டு’களாக மாறிவிடுகின்றனர். சிலவேளைகளில் ஏப்பம் விடுகிறார்களா... அல்லது ‘பாம்’ போடுகிறார்களா... என்பதே புரிவதில்லை! அதுவும் குனிந்து நிமிர்ந்து வழிபாடு செய்யும் பொழுது ’வெடிகுண்டு’த் தாக்குதல் தாரளாமயமாகிவிடுகிறது. இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் ’ஸைலண்ட் பாம்’ உற்பத்தி செய்வதுதான் கொடுமை. ‘நிசப்த பிராண சங்கட’மாம். எவர் இந்த வேலையைச் செய்தது என்பதை கண்டுபிடிக்க அல்லாஹ்வால்கூட முடியாது. அத்தனை திறமையாக தங்களது வேடத்தை கையாள்கின்றனர். மாசுக்கட்டுப்பாடு அதிகாரிகள் பள்ளிவாசல்களையும் சற்று கவனிக்க ஆவன செய்யவேண்டும்!

என்னவோ... முஸ்லீம்கள் மட்டும்தான் ‘பாம்’ போடுவதைப் போன்று எழுதியிருக்கிறீர்களே, மற்றவர்களிடமிருந்து ஜவ்வாதும் கஸ்தூரியுமா வெளியாகிறது? என்று இஸ்லாமியர்கள் என்னை நோக்கி இப்படிக் கேட்பார்கள். நான் இல்லையென்று மறுக்கப்போவதில்லை. எனக்குத் தெரிந்தவரையில், அல்லாஹ் என்ற கடவுளைத் தவிர மற்ற கடவுளர்கள் மனிதனது தனிப்பட்ட செயல்பாடுகளில் மூக்கை நுழைப்பதாகத் தெரியவில்லை. உடலின் எந்தெந்த இடத்தில் எத்தனை நீளத்திற்கு முடிகளை வளர்க்கவேண்டும், எதை எப்படி, எத்தனைமுறைக் கழுவவேண்டுமென்று கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருப்பது அல்லாஹ் மட்டுமே.

ஒருவழியாக தராவீஹ் என்ற நீண்ட நேரவழிபாடு துங்கியது. சிறிது நேரத்தில் நெரிசல் வெகுவாகக் குறையத் துவங்கியது. வழிபாடு என்பது அவ்வளவுதானா?

அவர்களது செய்கைகள், வேடதாரியான என்னை ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. இந்தக் குட்டையில்தானே இத்தனை வருடங்களாக ஊறிக் கொண்டிருக்கிறேன் இவர்களின் செய்கைகளை நான் அறியாததில்லை. வழிபாடு, மூன்றில் ஒரு பகுதி நிறைவேறியிருந்த பொழுது அதுவரை இருந்த பொறுமை என்னைவிட்டு விலக, வசதியாக ஒரு இடத்தை தேர்வு செய்து சாய்ந்து உட்கார்ந்து கொண்டேன். சிறிது நேரத்தில்,

யாரோ என்னைத் தூக்குவது போலத் தோன்றியது; விழிக்க முயன்றேன். இமைகள் ஒட்டிக் கொண்டது. மிதப்பதைப் போன்றதொரு உணர்வு……

தொடரும்...


தஜ்ஜால்

Sunday, 31 August 2014

அண்ணன் பீ.ஜை.க்கு ஒரு பகிரங்கக் கடிதம்


அன்பார்ந்த அண்ணன் பீ.ஜை. அவர்களுக்கு உங்களின் தம்பியருள் ஒருவனாகிய லூஸிஃபரின் பகிரங்கக் கடிதம். தாங்கள் தமிழகத்தில் கடந்த பல ஆண்டுகளாகச் செய்துவரும் காமெடிகளையும், இஸ்லாம் ஓர் இனிய மார்க்கம் என்ற நகைச்சுவை காட்சிகளையும் கண்டு இருவாய்களாலும் சிரித்து மகிழ்பவர்களில் நானும் ஒருவன். இன்னும் பல ஆண்டுகள் இவ்வுலகில் தாங்கள் வாழ்ந்து, தங்களின் பேச்சுகள் மற்றும் செயல்களால் எங்களை வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைப்பீர்கள் என்று நம்பிக்கொண்டிருக்கும் பலரில் நானும் ஒருவன். அதற்காகவே தாங்கள் பல ஆண்டுகள் நோய்நொடியற்று வாழவேண்டுமென்று வாழ்த்தி இக்கடிதத்தைத் தொடருகிறேன்.

தங்களின் சமீபத்திய காமெடி ஒன்று பில்லி சூனியம் ஏவல் - மோசடி பற்றியது. உங்களுக்கு சூனியம் வைக்கக் கூறி சவால் விட்டு, அதற்காக ஐம்பது இலட்சம் ரூபாய்களை பரிசளிப்பதாகவும் அறிவித்திருக்கிறீர்கள். அதனை அகோரி மணிகண்டன் என்பவரும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கிறார். உங்களுடைய ஆன்லைன்பிஜே யில் உள்ள அறிவிப்பு இப்படி சொல்கிறது.

பில்லி, சூனியம், ஏவல் எல்லாம் மோசடிகளும், கண்கட்டுவித்தைகளுமே தவிர வேரொன்ருமில்லை என்று பிரச்சாரம் செய்ததோடு எனக்கு வைப்பீர்களேயானால் 50 இலட்சம் ரூபாய் பரிசாக வழங்குவதாகவும், அதற்க்கு தேவையான பொருட்களையும் தருவதாக அறிவித்ததையடுத்து திருச்சியை சேர்ந்த அகோரி மணிகண்டன் என்பவர் தான் சூனியம் வைப்பதாக அறிவித்திருக்கிறார்.[2]

இந்த அறிவிப்பில் ‘கண்கட்டுவித்தைகளுமே’ என்று நீங்கள் எதனைக் குறிப்பிடுகிறீர்கள்? மந்திரத்தையா? அல்லது மெஸ்மரிஸம்- ஹிப்னாட்டிஸம் என்ற அறிவியல் கலையையா?

மந்திரத்தை நீங்கள் ஏற்கவில்லை. மெஸ்மரிஸம் - ஹிப்னாட்டிஸத்தை நீங்கள் ஏற்கிறீர்கள் என்றுதானே பொருள். மெஸ்மரிஸம் மூலமாக மனோவசியம் செய்து ஒருவரை, உண்மையல்லாத கற்பனைகளையும் நம்பவைக்க முடியும் என்பதையும், தற்கொலைக்குக்கூட தூண்ட முடியும் என்பதையும் தாங்கள் மறுக்கிறீர்களா?

இந்த சவாலின் மூலமாக தாங்கள் பாதி நாத்திகர் ஆகவிட்டீர்கள் என்பதை எங்களால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது. எப்படி என்கிறீர்களா? விளக்குகிறேன்.

இந்திய தத்துவ மரபில் அவைதீக தத்துவங்களான சார்வாகம், பௌத்தம், ஜைனம் அகியனவும், வைதீக தத்துவங்களான சாங்கியம், வைசேஷிகம் ஆகியனவும் இறைவனை, அவனின் இருப்பை மறுக்கும் தத்துவ மரபுகளாக, 2500ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக செழித்து வளர்ந்து வந்திருக்கின்றன. நிச்சயமாக இத்தத்துவங்கள் பற்றி, நீங்கள் படித்து பட்டம் பெற்ற அரபுக்கல்லூரிகளிலும் சொல்லித்தந்திருக்க மாட்டார்கள்.  

இதனை நீங்கள் அறிந்திருந்தால், இத்தத்துவமரபில் வார்த்தெடுத்து வந்த இன்றைய இந்திய நாத்திகர்களைப்போல நீங்களும் ஆகியிருப்பீர்கள். இன்றைய தமிழக நாத்திகர்கள், பில்லி சூனியம் ஏவல் - மோசடி  போன்றவற்றை செய்யும் மந்திரவாதிகள், சாமியார்கள், சோதிடர்கள் மற்றும் குறிசொல்பவர்கள், கடவுளின் பெயரால் அற்புதங்கள் செய்பவர்கள், தாங்களே கடவுளின் அவதாரம் என்று மோடிவித்தை காட்டுபவர்கள், காசேதான் கடவுளடா என்பதை மனதில் வைத்துக்கொண்டு, கடவுள் உண்டு என்று பிரச்சரம் செய்பவர்கள் ஆகிய அனைவரையுமே சவாலுக்கு அழைப்பவர்களாக இருக்கிறார்கள். அலகிட்டுக்கொள்ளுதல், தீமிதித்தல் ஆகியவற்றையும், மேற்சொன்னவர்கள் செய்துகாட்டும் தந்திர வித்தைகளையும் சொய்துகாட்டி மக்களுக்கு அறிவு விளக்கப் பிரச்சாரம் செய்துவருகிறார்கள். தாங்கள் இப்பொழுதுதான் இவற்றின் முற்பகுதி பிரச்சாரத்திற்கு அடியெடுத்து வைத்திருக்கிறீர்கள். ஆகவேதான் நீங்கள் பாதி நாத்திகர் ஆகவிட்டீர்கள் என்று முன்னர் குறிப்பிட்டேன்.

அகோரி மணிகண்டன் பாவம்? எதற்கு ஆசைப்பட்டாரோ? தெரியவில்லை. ஆனால் ஒன்று மட்டும் நிச்சயம். மரணம் என்பது நிச்சயமான ஒன்று என்பதும், இந்த உலகில் தோன்றிய பொருள்கள் அனைத்தும் அழிவது நிச்சயம் என்பதும் யாவரும் அறிந்ததே. இதனை, இன்று நேற்று அல்ல. 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே கௌதமபுத்தர் சொல்லிச்சென்றுவிட்டார்.

அதுபோலவே ஒருமனிதனின் மரணம் எப்பொழுது நிகழும் என்பதை இறைவனே அறிவான், மனிதனால் அறிய முடியாது   என்பது இறைவன் மீது நம்பிக்கைகொண்ட அனைவரும் ஏற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஒரு கோட்பாடு. ஆனால் உங்களுக்கு மட்டும் இந்த இந்தக் கோட்பாடு பொருந்தாது என்பதை உணர்த்திவிட்டீர்கள். எப்படி என்கிறீர்களா? அகோரி மணிகண்டனுடன் செய்து கொண்ட ஒப்பந்த காலத்திலிருந்து  48 நாட்களுக்கு தாங்களுக்கு மரணமே நிகழாது என்பதை எப்படி உத்திரவாதப்படுத்திக்கொள்கிறீர்கள்? அல்லாவிடத்திருந்து இ-மெயில் அல்லது எஸ்.எம்.எஸ். மூலம் தங்களுக்கு மட்டும் மரணமில்லை என்று தனியாகச் செய்தி எதுவும் வந்ததா? அல்லது அல்லாஹ்விற்கு நிகராக நீங்களும் ஆகிவிட்டீர்களா? மரணத்தை வென்று விட்டீர்களா? அவ்வாறானால் ஷிர்க் (இணை வைத்தல்) என்னும் மாபெரும்பாவத்தை நீங்கள் செய்தவராகிவிடுவீர்கள்.

அதுமட்டுமல்ல, இந்த சவாலின் மூலம் இன்னுமொரு சிக்கலையும் உங்களுக்கு நீங்களே உண்டாக்கிக் கொண்டு விட்டீர்கள் என்பதை தாங்கள் உணரவில்லையா? ஆம், தாங்களின் எதிரிகளும், மற்றும் தங்களின் மரணத்தை ஆவலுடன் எதிர்பாத்துக் கொண்டிருக்கும் நண்பனாக நடித்துக்கொண்டு சந்தர்ப்பத்திற்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கும் நயவஞ்சகர்களும் இந்த சவாலைத் தங்களுக்குச் சாதகமாகத் பயன்படுத்த முடியும் என்பதைத் தாங்கள் எப்படி உணராமற்போனீர்கள். இந்த கால கட்டத்தில் மேற்கூறப்பட்டவர்களால் சாதாரண மனிதனுக்கு ஏற்படுவதுபோல் தங்களுக்கு மரணம் எற்பட்டாலும் கூட அது பில்லி சூனியத்தால் வந்ததுதான் என்றுகூறி இந்த மூடநம்பிக்கை மக்களை நம்பவைத்துவிட முடியுமே! தமிழகத்தில் சில மடலாயங்களில் அவ்வாறு நிகழ்ந்ததாகப் பேசப்படுவதும் உண்டு. இதையெல்லாம் தாங்கள் சிந்தித்துப் பார்க்கவில்லையா?

மாந்ரீகம், பில்லி-சூனியம் ஆகியவற்றைப் பொய் என்று நிரூபிக்க தாங்கள் எடுதுள்ள முயற்சிக்கு வாழ்த்து தெரிவிக்கும் அதே வேளையில், இங்கே உங்களுக்கு ஒரு சவாலை நாங்கள் முன்வைக்கிறோம்.

பில்லி சூனியத்தை நிரூபிக்க முடியுமா, என்று சவால்விட்ட பி.ஜைனுல்ஆபிதீன் ஆகிய உங்களுக்கும், பில்லி சூனியத்தை நிரூபித்து காட்டுகிறேன் என்று அந்த சவாலை ஏற்றுக்கொண்ட அரியமங்களம் அகோரி மணிகண்டனுக்கும் பெரிய வித்தியாசம் எதுவும் இருப்பதாக எங்களுக்குத் தெரியவில்லை. இருவருமே விளம்பரத்திற்காக செய்வதாகவே எங்களுக்குப் படுகிறது.

பேய், பூதம், பிசாசு, குட்டிச்சாத்தான் முதலிய இல்லாத தேவதைகளை இருப்பதாக நம்பிக்கொண்டு அவற்றிற்கு மந்திரம் சொல்லி, படையலிட்டு, வணக்க வழிபாடுகளை நடத்தி தங்களின் பிரார்த்தனைகளை, நிறைவேற்றிக் கொள்ளமுடியும் என்று மணிகண்டன் போன்றவர்கள் நம்புகிறார்கள் அல்லது மற்றவர்களை நம்ப வைக்கிறார்கள்.

நீங்களோ, அவையெல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மிகப்பெரிய பேயாக, மிகப்பெரிய பூதமாக, மிகப்பெரிய பிசாசாக, மிகப்பெரிய குட்டிச்சாத்தானாக இறைவனை அல்லாஹ்வை இருப்பதாக நம்பிக்கொண்டு, கற்பனைசெய்து கொண்டு அவற்றிற்கு மந்திரம் சொல்லி, வணக்க வழிபாட்டுத் தொழுகைகளை நடத்தி தங்களின் பிரார்த்தனைகளை, நிறைவேற்றிக் கொள்ளமுடியும் என்று நீங்கள் நம்புகிறீர்கள் அல்லது மற்றவர்களை நம்ப வைக்கிறீர்கள். ஆகவே எங்களைப் பொருத்தவரையில் இருவரும் ஒரே நாணயத்தின் இரண்டு பக்கமாகத்தான் இருக்கின்றீர்கள்.

இப்பொழுது உங்களுக்கு ஒரு சவாலை நாங்கள் முன்வைக்கிறோம். நீங்கள் மிகச்சிறந்த நம்பிக்கையாளர் என்பதையும், தாங்கள் தொழும் இறைவனே உண்மையானவன் என்பதையும் ஒரு பேச்சுக்காக நாங்கள் ஏற்றுக்கொள்கிறோம்.

இன்னும் ஓராண்டுக்குள் உங்களது பிரார்த்தனையால் இந்தியமக்களை, (அல்லது) தமிழ்நாட்டு மக்களை, (அல்லது) தமிழகத்தின் ஏதேனும் ஒரு மாவட்டத்து மக்களை, அல்லது தலைநகர் சென்னையில் வாழும் மக்களை மட்டுமாவது முழுக்க முழுக்க முஸ்லிம்களாக மாற்றிக்காட்டுங்கள்.

இதை நிகழ்த்திக் காட்டுவீர்களானால், உங்களின் இறைவன் உண்மையானவன் என்பதையும், உங்களின் நம்பிக்கையும் பிரார்த்தனையும் உண்மையானவை என்பதையும் ஏற்கிறோம். அவ்வாறு நிகழாவிட்டால் உங்கள் இறைவன் பொய்யானவன் என்பதையும், உங்களின் நம்பிக்கையும் பிரார்த்தனையும் போலியானவை என்பதையம் நீங்கள் ஏற்க வேண்டிவரும். இதையே சவாலாக ஏற்று ஓப்புதல் அளியுங்கள் போதும். இது தவிர வேறு விவாதங்களோ, விதண்டாவாதங்களோ தேவையில்லை.


அகோரி மணிகண்டனுக்கு இருக்கும் தன்னம்பிக்கையும், தைரியமும், தெளிவும் உங்களிடம் எதிர்பார்க்கலாமா? 


லூஸிஃபர், 

Friday, 22 August 2014

இஸ்லாமும் கைக்குழந்தைகளுடன் பாலுறவும்


ஜூலை 25,2014 




கைக்குழந்தைகளோடு பாலுறவு கொள்வதை கொமைனி(Khomeini) அனுமதித்தார் என்ற கதையில்  ஏதாவது உண்மை இருக்கிறதா என்று கேட்டு அண்மையில் திரு.ரிச்சர்ட் டாகின்ஸ்(Mr.Richard Dawkins) ஒரு ட்வீட் அனுப்பினார். இந்த கதையை faithfreedom.org தளத்தில் தான் படித்ததாக யாரோ ஒருவர் கூறினார். அதன் நம்பகத்தன்மையை நான் உறுதி செய்தேன். தஹ்ரீர் உல் வஸிலா(சுதந்திரத்தின் வழிவகைகள்) எனும் தன்னுடைய புத்தகத்தின் 4ஆவது வால்யூமில் கொமைனியால் இந்த ஃபத்வா வழங்கப்படுகிறது. அந்த புத்தகம் அரபியில் எழுதப்பட்டது. இந்த ஃபத்வாவை நான் கீழே வெளியிட்டிருக்கிறேன். பத்தியின்(paragraph) முதல் வரியை காபி பேஸ்ட் செய்து முழு வால்யூமையும் ஆன்லைனில் வெளியிட்டிருக்கிற பல டஜன் தளங்களை நீங்கள் கண்டுகொள்ளலாம். நான் அதை al-shia.org     http://www.al-shia.org/html/ara/books/lib-fqh/tahrir-2/tahrir25.htm  என்ற தளத்திலிருந்து பிரதி எடுத்திருக்கிறேன். 


அது கேள்வி# 12



مسألة 12 :
لا يجوز وطء الزوجة قبل إكمال تسع سنين ، دواما كان النكاح أو منقطعا ، و أما سائر الاستمتاعات كاللمس بشهوة و الضم و التفخيذ فلا بأس بها حتى فى الرضيعة ، و لو وطأها قبل التسع و لم يفضها لم يترتب عليه شى‏ء غير الاثم على الاقوى ، و إن أفضاها بأن جعل مسلكى البول و الحيض واحدا أو مسلكى الحيض و الغائط واحدا حرم عليه وطؤها أبدا لكن على الاحوط فى الصورة الثانية ، و على أي حال لم تخرج عن زوجيته على الاقوى ، فيجري عليها أحكامها من التوارث و حرمة الخامسة و حرمة أختها معها و غيرها ، و يجب عليه نفقتها مادامت حية و إن طلقها بل و إن تزوجت بعد الطلاق على الاحوط ، بل لا يخلو من قوة ، و يجب عليه دية الافضاء ، و هى دية النفس ، فإذا كانت حرة فلها نصف دية الرجل مضافا إلى المهر الذي استحقته بالعقد و الدخول ، و لو دخل بزوجته بعد إكمال التسع فأفضاها لم تحرم عليه و لم تثبت الدية ، و لكن الاحوط الانفاق عليها مادامت حية و إن كان الاقوى عدم الوجوب .

Islamiccentre.com என்ற தளம் கொமைனியின் புத்தகத்தின் பாரசீக மொழிபெயர்ப்பை இங்கே வெளியிட்டிருக்கிறது.


http://www.islamicecenter.com/AHKAAM/tahrirolwasyla_imam_khomeini_jeld_4_01.html
كسيكه زوجه اى كمتر از نه سال دارد وطى او براى وى جايز نيست چه اينكه زوجه دائمى باشد، و چه منقطع ، و اما ساير كام گيريها از قبيل لمس بشهوت و آغوش گرفتن و تفخيذ(4)اشكال ندارد هر چند شيرخواره باشد، و اگر قبل از نه سال او را وطى كند اگر افضاء نكرده باشد بغير از گناه چيزى بر او نيست ، و اگر كرده باشد يعنى مجراى بول و مجراى حيض او را يكى كرده باشد و يا مجراى حيض و غائط او را يكى كرده باشد تا ابد وطى او بر وى حرام مى شود، لكن در صورت دوم حكم بنابر احتياط است و در هر حال بنا بر اقوى بخاطر افضاء از همسرى او بيرون نمى شود در نتيجه همه احكام زوجيت بر او مترتب مى شود يعنى او از شوهرش و شوهرش از او ارث مى برد، و نمى تواند پنجمين زن دائم بگيرد و ازدواجش با خواهر آن زن بر او حرام است و همچنين ساير احكام ، و بر او واجب است مادامى كه آن زنده است مخارجش را بپردازد. هر چند طلاقش داده باشد، بلكه هر چند كه آن زن بعد از طلاق شوهرى ديگرى انتخاب كرده باشد كه بنابر احتياط بايد افضا كننده نفقه او را بدهد، بلكه اين حكم خالى از قوت نيست ، و نيز بر او واجب است ديه افضا را كه ديه قتل است بآن زن بپردازد اگر آن زن آزاد است نصف ديه مرد را با مهريه ايكه معين شده و بخاطر عقد دخول بگردنش آمده به او بدهد، و اگر بعد از تمام شدن نه سال با او جماع كند و او را افضاء نمايد حرام ابدى نمى شود و ديه بگردنش نمى آيد، لكن نزديكتر به احتياط آن است كه مادامى كه آن زن زنده است نفقه اش را بدهد هر چند كه بنا بر اقوى واجب نيست .

கீழே இருப்பது ஆங்கிலத்தில்(தமிழில்) இந்த ஃபத்வாவின் மொழிபெயர்ப்பு :
ஒருவர் தன்னுடைய மனைவியோடு அவள் ஒன்பது வயதை அடைவதற்குமுன்  உடலுறவு கொள்வது, அது நிரந்தர அல்லது தற்காலிக திருமணமாக இருப்பினும், அணுமதிக்கப்படக்கூடியது அல்ல. ஆனால் அந்த மனைவி இன்னும் தாய்பால் கொடுக்கப்படும் குழதையாக இருந்தாலும், காம இச்சையுடன் தொடுவது, கட்டி தழுவுவது, முத்தமிடிவது, தக்ஃபிஸ்/Takhfiz(அவளுடைய தொடைகளில் தன்னுடைய ஆணுறுப்பை வைத்து தேய்ப்பது) போன்ற மற்ற எல்லா பாலுறவு இன்பங்களை பற்றி எந்த பிரச்சினையும் இல்லை. ஆசனவாய் மூலம் பாலுறவு கொள்வது அனுமதிக்கப்படுகிறது. ஒன்பது வயதுக்கும் குறைவான சிறுமியுடன் உடலுறவு கொள்ளும் ஒரு ஆண் குற்றம் புரிந்திருக்கிறான். ஆனால் அந்த சிறுமி நிரந்தரமாக சேதாராத்திற்கு ஆளாகாமல் இருக்கும்பட்சத்தில் அது உடன்படிக்கையை மீறிய செயல் மட்டுமே. அதாவது, அவளுடைய கர்பக்குழாயும் அவளுடைய பெண்ணுருப்பும் அல்லது அவளின் ஆசனவாயும் அவளின் பெண்ணுருப்பும் ஒன்றாக ஆகிவிடுமாயின், அவலுடன் உடலுறவு கொள்வது அவனுக்கு நிரந்தரமாக ஹராம்(தடை செய்யப்பட்டது) ஆகும். ஆனாலும் இது முன்னெச்செரிக்கைக்காகத்தான். எந்த வகையிலும் அவளை சேதப்படுத்துவதின்மூலம் திருமணம் செல்லாததாக ஆகிவிடுவதில்லை. திருமணத்தின் எல்லா சட்டங்களும் இன்னமும் பொருந்தக்கூடியவையாகவே உள்ளன. அதன் பொருள், அவனிடமிருந்து அவள் சொத்துரிமை பெறுவாள், அவளிடமிருந்து அவன் சொத்துரிமை பெறுவான், அவன் ஐந்தாவதாக ஒரு நிரந்தர மனைவியை மணந்துகொள்ள முடியாது. மேலும் அவளுடைய சகோதரிகளை அவன் மணந்துகொள்ள முடியாது மற்றும் இதர சட்டங்கள்.

அவன் அவளை விவாகரத்து செய்திருந்தபோதிலும் அல்லது அவள் வேறொரு ஆணை மணந்து கொண்டிருந்தபோதிலும் அவள் உயிரோடு இருக்கும்வரை அவளுடைய எல்லா செலவுக்கும் கொடுப்பது அவன்மீது கடமையாகும். இன்னும் ரத்த இழப்பீடுபோல், சேதாராத்திற்காக கொடுக்க வேண்டிய கடமைக்கு அவன் உட்படுத்தப்படுவான். அவள் சுதந்திரமான பெண்ணாக இருந்தால், அவளை அனுபவித்ததிற்காக ஒரு ஆணின் ரத்த இழப்பீடு தொகையில் பாதியையும் அவளுடைய வரதட் சினையையும்(மஹர்) அவன் அவளுக்கு கொடுக்க வேண்டும். 

ஒரு ஆண் ஒரு குழந்தையுடன் அவள் ஒன்பது வயதை அடைந்த பிறகு உடலுறவு கொண்டு அவளை சேதப்படுத்திவிட்டால், அவள் அவனுக்கு தடை செய்யப்பட்டவளாகமாட்டாள். அவன் எந்த உடன்படிக்கை மீறலையும் செய்யவில்லை. இருப்பினும், அவள் உயிரோடு இருக்கும்வரை அவளுடைய செலவுகளுக்கு அவன் கொடுப்பது, அப்படி செய்வது அவன்மீது கடமை இல்லை என்றபோதிலும்,நல்லது.


ஒரு குழந்தையின் தொடைகளுக்கு இதையே ஒருவனுடைய ஆணுறுப்பை வைத்து தேய்ப்பதற்கான அரபி வார்த்தை தக்ஃபிஸ்/Takhfiz என்பதாகும். ஜனநாயகம் என்பதற்கான சரியான வார்த்தை அரபியில் எப்படி இல்லையோ அதேபோல் தக்ஃபிஸ் என்பதற்கான சரியான வார்த்தை ஆங்கிலத்தில்(தமிழில்) இல்லை. ஒவ்வொரு சமுதாயமும் தனக்கு தேவையான வார்த்தைகளை கண்டுபிடித்துக்கொள்கிறது. உதாரனத்கிற்கு, இநுட் இனத்தவர்கள் (Inuits) பனி என்பதற்கு 15 வார்த்தைகளை வைத்திருக்கின்றனர் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா? எனவே இந்த இஸ்லாமிய வழக்கத்திற்கு "தொடை வேலை"(Thighing) போன்ற  ஏதாவது ஒரு வார்த்தையை நாம் கண்டுபிடித்துக்கொள்ள வேண்டும் அல்லது வெறுமனே அரபி வார்த்தையையே பயன்படுத்த வேண்டும்.

அரபியிலிருந்து இந்த பதத்தை மொழிபெயர்க்க எனக்கு உதவுமாறு என்னுடைய நண்பர் திரு.சாம் சாலமனை நான் கேட்டுக்கொண்டேன். சாம் முன்னாள் முஸ்லிம் நீதிபதியாக இருந்தவர். அவர் ஷரியத்தை 15 வருடங்கள் பயின்றவர், இஸ்லாத்தை மிக நன்றாக அறிந்தவர். தக்ஃபிஸ் என்பது கொமைனியுடைய அல்லது ஷியா  இஸ்லாமின் கண்டுபிடிப்பு அல்ல. அது அனைத்து முஸ்லிம்களாலும், ஷியாக்கள், சுன்னிகள் ஆகியோர்களால் ஒரேமாதிரியாக ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட இஸ்லாமிய நீதியியலின் ஒரு அங்கம் என்று அவர் எனக்கு கூறினார்.

ஆயிஷாவோடு மட்டுமில்லாமல் மற்ற மூன்று சின்னஞ்சிறுமிகளோடுகூட  பாலுறவுகொள்ள முஹம்மது முயன்றார், ஆனால் எல்லா மூன்று சிறுமிகளும் அலறி சத்தம் போட்டனர், தன்னுடைய பெயரை காப்பாற்றிக்கொள்ள அவர்களை அவர் போக விட்டுவிட்டார் என்பதும் சொல்லப்பட வேண்டும். மேலும் அவர் நடக்க ஆரம்பிக்கும் ஒரு குழந்தையின்மேல் காம இச்சை கொண்டு அதன் தாயிடம், அவள் வளரும்போது நான் இன்னும் உயிரோடு இருந்தால் அவளை மணந்துகொள்ள விரும்புகிறேன் என்று கூறினார். அந்த குழந்தையின் அதிர்ஷ்டமாக அவள் வளருவதற்கு முன்பே அவர் இறந்துவிட்டார். இந்த கதைகளின் விவரங்கள் “The Life of Muhammad under the light of Reason”  என்ற என்னுடைய வெளிவரவிருக்கும் புத்தகத்தில் இடம்பெற்றிருக்கின்றன.


மூலம் : அலி சினா (Ali Sina)
மொழிபெயர்ப்பு : ஆனந்த் சாகர்